Sławomir Chrystow

Na czerwcowej wystawie w Bibliotece Jagiellońskiej wśród dzieł współczesnych polskich artystów znajdą się prace Sławomira Chrystowa.

Artysta polsko-bułgarski, urodzony w 1976 roku w Warnie. Dyplom w pracowni drzeworytu na Wydziale Grafiki w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem i grafiką warsztatową. Dwukrotny laureat Grand Prix NGM w Krakowie, Stypendium Twórczego Miasta Krakowa, oraz Grand Prix w konkursie graficznym "En Busca del paraiso perdido" w Granadzie (Hiszpania) w roku 2015.

Sławomir Chrystow z anamorficznym dziełem "Para" (linoryt)

Sławomir Chrystow (o anamorfozie):
"Moja przygoda z anamorfozą, o ile można tak powiedzieć, zaczęła się dzięki drugiemu tomowi Archiwum wyobraźni, wydawnictwa "Słowo obraz terytoria", poświęconemu anamorfozie. Choć wcześniej już znałem portret dwóch ambasadorów Holbeina i anamorficzną czaszkę na pierwszym planie, nie wiedziałem tak naprawdę o anamorfozie nic. Dopiero lektura książki i pokazane w niej przykłady pobudziły moja wyobraźnię i otworzyły oczy na nieznany dotąd obszar, który, co tu dużo mówić, ogromnie mnie zafascynował. Robiłem więc próby, kreśliłem siatki deformacyjne, próbowałem nanosić na nie obrazy najstaranniej jak tylko mogłem, a gdy najmniejszy choćby sukces wynagradzał moje trudy cieszyłem się i nabierałem entuzjazmu do dalszych poszukiwań.[...]" (pełny tekst w katalogu wystawy)  

Inne anamorficzne dzieła artysty:

Sławomir Chrystow, Piknik lalek, linoryt, źródło

Sławomir Chrystow, Nieczystość, tempera jajowa na desce, źródło

Sławomir Chrystow, Ilustracja do Rękopisu znalezionego w Saragossie – Wielki Szejk,
akwarela i gwasz na papierze, źródło

Marcin Czaja

W czerwcu 2016 w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie będzie można zobaczyć wystawę "Perspektywa dziwaczna w Polsce. Wystawa starych druków, rękopisów i dzieł anamorficznych." Wśród licznych prac będzie można zobaczyć dzieła miedzy innymi Marcina Czai.

Urodzony w 1983r. Częstochowie. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Dyplom na Wydziale Malarstwa w 2011 roku, w pracowni prof. Jacka Waltosia. Obecnie asystent w pracowni malarstwa i rysunku pierwszego roku ASP w Krakowie. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem oraz grafiką projektową. Mieszka i pracuje w Krakowie.

Marcin Czaja (zdjęcie prywatne)

Marcina Czaja (o swojej pracy):

W swojej pracy wykorzystałem rodzaj anamorfozy listwowej (en: channel anamorphosis), dzięki której podobnie jak w Ambasadorach Hansa Holbeina, mogłem uwzględnić wiele różnych punktów widzenia, a co się z tym wiąże, wiele różnych obrazów. Moim celem jest aby odbiorca odkrywał obraz, który zmienia się oraz na w pewien sposób “żyje” wraz z rzeczywistą zmianą pozycji odbiorcy.

Początkowe etapy tworzenia pracy na wystawę:

Elementy składowe podobrazia 

Elementy składowe podobrazia

 Sklejone podobrazie 

Zapraszamy serdecznie na wystawę w celu zobaczenia końcowego efektu. Więcej o samej wystawie TUTAJ.


Inne dzieła artysty:

Marcin Czaja, Autoportret 

Marcin Czaja, Magda 

Marcin Czaja,Głowa 

Marcin Czaja, Rytm

RYSZARD PAPROCKI (RYHO)

Współcześnie dużą popularnością cieszą się anamorfozy perspektywiczne rysowane lub malowane na chodnikach, jezdniach czy placach, zwane popularnie „rysunkami 3D” lub „malowidłami 3D”. Polakiem tworzącym takie dzieła w przestrzeni urbanistycznej jest Ryszard Paprocki, jego prace możemy podziwiać między innymi w Krośnie, Wieliczce i w Niedzicy.

Na rysunku 1 mamy anamorfozę „Moc żywiołów” namalowaną na tamie w Niedzicy wraz z pomiarami autora. Na rysunku 2 mamy widok dzieła z lotu ptaka (oba zdjęcia otrzymane dzięki uprzejmości autora). [1]

Rys. 1. Ryszard Paprocki „Moc żywiołów"- widok główny

Rys. 2. Ryszard Paprocki „Moc żywiołów" - rzut poziomy

Wszystkie etapy powstawania takiego dzieła będzie można zobaczyć w dniu wernisażu wystawy w Bibliotece Jagiellońskiej "Perspektywa dziwaczna w Polsce", 8 czerwca 2016 r. W ciągu całego dnia Ryszard Paprocki wraz z Zofią Szczęsną na odpowiednio przygotowanej podłodze w sali wystawowej będą tworzyć na oczach przechodniów i zwiedzających ogromnych rozmiarów anamorfozę perspektywiczną. Będzie to też możliwość porozmawiania z artystami i wypytania ich o wszelkie szczegóły.
Więcej informacji w maju.

Rys.3. Ryszard Paprocki i Zofia Szczęsna 

w trakcie opracowywania projektu "malowidła 3D"

RYSZARD PAPROCKI pseud. RYHO (o sobie):

architekt, artysta malarz

Urodzony w 1963 roku w Łękach Górnych na Podkarpaciu.

W latach 1983­1989 studiował architekturę na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, dyplom w 1989 roku (promotor dyplomu: prof. Witold Korski). W roku 1989 podjął studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom z wyróżnieniem w 1993 roku w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Juliusza Joniaka oraz w pracowni malarstwa ściennego prof. Józefa Ząbkowskiego.

Działalność w dziedzinie kompozycji anamorficznych [tzw. 3D Street Art]:

Od roku 2011 realizuje wielkoformatowe kompozycje anamorficzne. Jest autorem malowideł anamorficznych: "MOC ŻYWIOŁÓW" na koronie zapory wodnej w Niedzicy (2011), „SOLNY ŚWIAT” na rynku w Wieliczce (2012), „THE UNDERGLASS” w Centrum Dziedzictwa Szkła w Krośnie (Malowidło w czasie realizacji było monitorowane w trybie online w internecie. Równocześnie był prowadzony wieloodcinkowy blog o anamorfozie: theunderglass.blogspot.com , 2013. ), „GRA” w pasażu Schillera w Łodzi (malowidło zrealizowane w ramach Fundacji Urban Forms jako tymczasowe, obecnie nie istnieje, 2013), „5 KOMPOZYCJI” w Szanghaju (Chiny, 2015). W roku 2014 zrealizował anamorficzny happening streetartowy przed krakowskim klubem Piękny Pies. Autor wielkoformatowego muralu anamorficznego „LEGENDA GLIWICKA” w Gliwicach (2014). Wielokrotnie opracowywał i wystawiał w przestrzeni publicznej anamorficzne kompozycje eventowe m.in. dla takich firm i instytucji jak: Algida, Lech Premium, Greenpeace, Audi, Grupa Azoty...

Zajmuje się malarstwem sztalugowym, malarstwem monumentalnym, architekturą, rzeźbą i architekturą ogrodów. Uprawia abstrakcjonizm, instalacje, sztukę w przestrzeni publicznej... W dorobku ponad 20 wystaw indywidualnych. Brał udział w ponad 30 wystawach zbiorowych.

Prace w wielu zbiorach prywatnych i państwowych w Kraju i za granicą.



[1] Ada Pałka „Tworzenie obrazów anamorficznych – propozycja warsztatów”, Tom 3 (2013), "Matematyka w przyrodzie i sztuce - matematyka, przyroda i sztuka w kształceniu powszechnym", Wydawnictwo Naukowe Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nowym Sączu.

Isaac Newton "Optice..."

Warty uwagi jest traktat Isaaca Newtona o optyce. Dokładnie wydanie traktatu „Optice sive de reflexionibus, refractionibus, inflexionibus et coloribus lucis, libri tres / auctore Isaaco Newton ...; latine reddidit Samuel Clarke” o adresie wydawniczym Lausannae & Genevae : sumpt. Marci-Michaelis Bousquet & Sociorum. 

Źródło.

Cały traktat możemy znaleźć tutaj. Jednak nas najbardziej interesuje strona tytułowa. Na wydaniu z 1740 roku znajduje się na niej niewielka ilustracja.

Źródło.

Na samym środku widzimy postać, która przez specjalny wizjer obserwuje rzut perspektywiczny trapezu na płaszczyznę rzutowania wraz z zaznaczonymi włóknami wzrokowymi. Niżej dostrzegamy małego anioła, który w lustrzanym walcu obserwuje obraz anamorfozy refleksyjnej cylindrycznej, której niewyraźny kształt możemy dostrzec na dysku pod walcem. Z prawej strony inna postać ogląda pod dużym kątem obraz. Jest to przykład anamorfozy perspektywicznej, choć ciężko dostrzec co dokładnie przedstawia ta anamorfoza, to jednak zauważalne jest kilka plam, które mogę przypominać kształt czaszki (?).

Traktat ten możemy znaleźć miedzy innymi w Starych Drukach w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego pod sygnaturą 49916 oraz w Bibliotece Śląskiej sygnatura: 223722 II. 

Bardzo podobne odwołania do perspektywy dziwacznej możemy znaleźć na rycinie Sébastiena Leclerca (1637-1714), pod tytułem „L'Académie des sciences et des beaux-arts dédiée au Roy : [estampe] / Seb. Le Clerc” z 1698 roku. 

Reprodukcja. 

S. Leclerc "L'Académie des sciences et des beaux-arts"

Źródło.

Rycinę tę szczegółowo opracujemy w późniejszym czasie.

Podział anamorfoz

XVII-wieczny francuski uczony i matematyk Jean-Francois Niceron, którego obszarem naukowych badań była głównie anamorfoza, jako pierwszy dokonał prób jej sklasyfikowania. Podział uwzględniał kierunek patrzenia na obraz i jego położenie. Wyróżnił trzy typy kompozycji: optyczna, gdzie obserwator patrzy na dzieło wzdłuż rozległej sali, galerii; an optyczna - na obraz patrzy się pionowo w górę; katoptryczna - na obraz patrzy się w dół, przykładowo przez specjalne do tego celu zrobione okno umieszczone nad malowidłem [Baltrusaitis J., Anamorfozy, Gdańsk, 2009, s. 56].

Inny podział dzieli dzieła anamorficzne nie tyle pod względem kierunku patrzenia co zastosowania techniki tworzenia. Wyróżniamy anamorfozy perspektywiczne, tworzone na powierzchni płaskiej (np. płótno, kartka papieru). Aby je odczytać należy spojrzeć na nie z odpowiedniej odległości i pod odpowiednim kątem - tak jak w przypadku wspomnianego kiedyś dzieła Hansa Holbaina. Podobną sytuacje mamy w przypadku anamorfozy rowkowej ("channel anamorphosis"). Jej odczytanie również wymaga jedynie obrania odpowiedniego punktu obserwacji, jednak dzieło w całości nie znajduje się na powierzchni płaskiej, jest fragmentarycznie rozmieszczone na jednej ze ścian bocznych podłużnych graniastosłupowych listewek o trójkątnej podstawie. Umieszczając listewki jedną za drugą na niezamalowanej ścianie z odpowiedniego punktu patrzenia pokaże się całościowy obraz. Niekiedy w tego typu anamorfozach wykorzystywano płaskie lustro umieszczone pod kątem do konstrukcji, aby w nim odbić łączące się w całość fragmenty rysunku (Il.1.).

Ilustracja 1. 

Vignola J.B., REGOLE DELLA PROSPETTIVA PRATTICA 1583, str.95.

Źródło

Kolejną grupą są anamorfozy zwijalne. Są to dzieła, które malowane są wprawdzie na powierzchni płaskiej jednak wymagają jej zakrzywienia, zwinięcia i dopiero obrania odpowiedniego punktu obserwacji. W tej grupie możemy wyróżnić anamorfozy zwijalne stożkowe, w takim przypadku płaszczyzna dzieła stanowi pobocznicę stożka. Dzieło należy zwinąć w stożek w taki sposób, aby szkic znalazł się na zewnątrz, wtedy punkt obserwacji znajduje się nad wierzchołkiem stożka (anamorfoza zwijalna stożkowa wypukła) lub w taki sposób, aby rysunek znalazł się wewnątrz stożka, wtedy punkt obserwacji znajduje się od podstawy stożka (anamorfoza zwijalna stożkowa wklęsła). Dalej wyróżniamy anamorfozy zwijalne walcowe, dla których deformacja znika gdy powierzchnię dzieła wygniemy w kształt walca tak, aby dzieło znalazło się na zewnątrz (anamorfoza zwijalna walcowa wypukła) lub wewnątrz (anamorfoza zwijalna walcowa wklęsła). Punkt obserwacji znajduje się przeważnie na wprost zakrzywionej powierzchni. Tę formę deformacji możemy często podziwiać na kolebkowych sklepieniach kościołów barokowych. Przeważnie ilustrują one iluzjonistyczne przedłużenia architektonicznych elementów kościoła, zwane quadraturą, rozpowszechnione głównie dzięki traktatom Andrea Pozzo (Il.2.). Odpowiednio zdeformowane ilustracje pokrywające sklepienie (anamorfoza zwijalna walcowa wklęsła) oglądane ze środka kościoła iluzyjnie dają wrażenie kolejnych pięter architektonicznych budowli.

Ilustracja 2. 

Pozzo A. Prospettiva de' pittori e architetti d'Andrea Pozzo della Compagnia di Giesu. 1693. Fig.88

Źródło

W traktatach znajdujemy jeszcze inne anamorfozy zwijalne, między innymi graniastosłupowe wklęsłe i wypukłe, dla których zdeformowane fragmenty dzieła umieszcza się przeważnie na dwóch sąsiednich ścianach bocznych, oraz ostrosłupowe wklęsłe i wypukłe, w przypadku których dzieło odpowiednio deformuje się fragmentarycznie i umieszcza się je na ścianach bocznych ostrosłupa tak, aby oglądane odpowiednio znad wierzchołka (wypukła) lub od strony podstawy (wklęsła) wracało do prawidłowych proporcji (Il.3.).

Ilustracja 3. 

Schott G. MAGIA UNIVERSALIS NATURAE ET ARTIS, Tom 1. 1677 „ Icomismus VI pag. 111” figura II i III.

Źródło

Inną obszerną grupą są anamorfozy refleksyjne (lustrzane), dzieła te wykonane są na płaskiej powierzchni i nie wymagają bezpośrednich zniekształceń płaszczyzny. W tym przypadku dzieło musi zostać odbite w odpowiedniej powierzchni lustrzanej, a następnie, aby wszelkie deformacje w odbiciu zniknęły należy obrać właściwy punkt obserwacji. Chociaż opisaną już anamorfozę rowkową możemy zaliczyć do refleksyjnych, to jednak użycie lustra nie jest zawsze niezbędne do prawidłowego odczytania tego rodzaju dzieła. Najwięcej spotykamy anamorfoz refleksyjnych walcowych i stożkowych. Anamorfoza refleksyjna walcowa wymaga użycia lustra w kształcie walca do odczytania dzieła. Lustro stawia się przeważnie prostopadle do płaszczyzny obrazu tak, aby w pobocznicy walca odbił się obraz. Rzadziej używa się połowy walca tak, aby odbić fragment dzieła w wewnętrznej zakrzywionej powierzchni walca. Dalej wyróżniamy anamorfozę refleksyjną stożkową, wymagającą użycia lustra w kształcie stożka. Dzieło przeważnie ma kształt koła z wyznaczonym na środku miejscem na lustro, w tym przypadku punkt obserwacji znajduje się bezpośrednio nad wierzchołkiem stożka w odpowiedniej odległości. Pojawiają się również anamorfozy, gdzie lustrzany stożek kładziemy nad/pod dziełem w taki sposób, aby odbiło się ono w pobocznicy stożka, wtedy punkt obserwacji znajduje się nie nad wierzchołkiem stożka tylko na odpowiedniej wysokości i odległości bezpośrednio nad dziełem, przeważnie naprzeciw pobocznicy (Il.4.).

Ilustracja 4. 

Bettini M. APIARIA VNIVERSAE PHILOSOPHIAE MATHEMATICAE, 1645 T.1. APIAR. V str 6 . 

Źródło

Z kolei anamorfozy refleksyjne ostrosłupowe, przeważnie o kwadratowej podstawie, często wkomponowane są w inne dzieła, aby nie były widoczne puste przestrzenie pomiędzy fragmentami anamorfozy, która staje się całością po odbiciu w ostrosłupie i obraniu punktu obserwacji nad wierzchołkiem. Ostatnią wyraźnie zaznaczającą się grupą anamorfoz, są anamorfozy trójwymiarowe. Poszczególne elementy działa-rzeźby są rozmieszczone na określonej powierzchni w odpowiedniej od siebie odległości i wysokości. Po obraniu odpowiedniego punktu obserwacji otrzymujemy dwuwymiarowe dzieło. Możemy napotkać również dzieła z kilku grup jednocześnie. Przykładem może być anamorfoza refleksyjna zwijalna, odpowiednio zdeformowane dzieło zwijamy w walec tak, aby znalazło się ono wewnątrz, a w postawie umieszczamy lustrzaną kulę, w której obicie wnętrza walca tworzy już regularne kształty. Ten podział nie wyczerpuje możliwości tworzenia anamorfoz, ale pokazuje ich różnorodność i może dać do zrozumienia jak szerokim jest obszar poszukiwań dzieł anamorficznych.


Tekst z publikacji Pałka A. "Perspektywa dziwaczna w Polsce. Wystawa starych druków, rękopisów  i dzieł anamorficznych" katalog wystawy, 2016.

Guillaume Henri Dufour: „Cours de perspective”. Notatki ucznia, Andrzeja Zamoyskiego, wykonane w Genewie 1817-1818.

W zbiorach Biblioteki Zakładu Narodowego Im. Ossolińskich we Wrocławiu w Dziale Rękopisów pod sygnaturą BOss rkps 8087/II  (mikrofilm: Mf 36 591), odnajdujemy rękopis w którym opisywana jest metoda tworzenia anamorfozy perspektywicznej.

Rękopis ten został zeskanowany i w całości możemy go zobaczyć TUTAJ.

Informacja na karcie katalogowej informuje nas: Archiwum Lubomirskich z Kruszyny. Guillaume Henri Dufour: „Cours de perspective”. Notatki ucznia, Andrzeja Zamoyskiego, wykonane w Genewie 1817-1818. Franc. XIX w. S. 64."

Źródło.

Na samym początku mamy wklejoną kartę informacyjną: 

Źródło.

Pierwsza strona informuje nas jedynie o tematyce notatek:

Strona 1. Źródło.

W lekcji dwudziestej siódmej: „Lecon Vingt-Septieme. Des Anamorphoses au do la perspective curieusa” odnajdujemy krótki opis i szkic jak wykonać anamorfozę perspektywiczną (strony 57-60).

Strona 57. Źródło.

Ponadto pokazuje tę metodę dla przykładowego kształtu MNOP Fig. 68 i 69 (nie podpisane w rękopisie). 

Strona 58. Źródło.

Figura 68 przedstawia kształt MNOP (wykorzystanie litery O w oznaczeniu kształtu może powodować mylenie go w tekście z punktem obserwacji O) na kwadratowej siatce „ABCD” (nie ma tych oznaczeń na rysunku) cztery na cztery. Górna część fig. 69 przedstawia rzutowanie z punktu O odległego od płaszczyzny rzutowania o OP. Odcinek AB odpowiada naszej siatce kwadratowej „z profilu”, gdzie FX jest bokiem jednego ze składowych kwadratów. Rzut naszej siatki kwadratowej z punktu O na płaszczyznę wyznacza nam odpowiednio punkty C, I, K, L, B. Dolna część fig. 69 przedstawia płaszczyznę rzutowania. Punkt O’ jest rzutem naszego punktu obserwacji na płaszczyznę rzutowania odległość P’O’ odpowiada odległości OP-punktu obserwacji od płaszczyzny rzutowania. Z punktu O’ rysujemy promieniście rozchodzące się linie przechodzące przez kolejne punkty podziału odcinka A’B’. Otrzymujemy obraz anamorficzny linii poziomych siatki kwadratowej z fig. 68. Obraz linii pionowych możemy otrzymać w dwojaki sposób. Przykładowo przenosząc punkty C, I, K, L, B na kolejne promieniście rozchodzące się linie otrzymując punkty C’, P’ K’ L’ i A’ (na rys oznaczono tylko punkty P’, L, i A’). Odpowiednio przenosząc punkty MNOP otrzymujemy anamorficznie zdeformowany kształt M’N’O’P’. Aby tak utworzony anamorficzny kształt wrócił do swoich początkowych kształtów należy spojrzeć na niego przykładając oko w punkcie O’ w odległości od kartki o odcinek O’P’.

 Strona 59. Źródło.

 Strona 60. Źródło.

Rękopis ten wyraźnie pokazuje, że jeszcze na początku XIX wieku rzutowanie anamorficzne było uczone na wykładach dotyczących perspektywy, ciekawostką jest też to, że prof. Guillaume Henri Dufour był szwajcarskim generałem, inżynierem budowy mostów oraz kartografem i wg książki o życiu A. Zamoyskiego uczył inżynierii (patrz: Cezary Łagiewski, Andrzej Artur Zamoyski : 1808-1874, Warszawa 1917) W zbiorach Biblioteki Zakładu Narodowego Im. Ossolińskich we Wrocławiu są jeszcze inne rękopisy w których opisany jest rzut anamorficzny i są one dostępne online, będą one opisane w kolejnych "artykułach". 

Emmanuel Tesauro "Il cannochiale aristotelico..."

Emmanuele Tesauro urodził się w 1592 roku w Turunie we Włoszech, gdzie też zmarł w 1675 roku. Był włoskim pisarzem, filozofem, historykiem i dramaturgiem. 

Najważniejszym dziełem E. Tesauro jest dzieło „Il cannochiale aristotelico...” opublikowane w 1654 roku. Uznaje się, że jest to jedno z najważniejszych dzieł literackich z okresu baroku i w swej treści opisuje rozwój teorii retoryki w tym metafor, badanie antropologiczne korzeni zjawiska takiego jak dowcip i wiele innych. Źródło.

Źródło

Ciekawe rozważanie na temat treści dzieła znajdziemy w pracy M. Pieczyńskiego „Wszystkie sztuki i wszystkie nauki operują wyłącznie obrazami"... Barokowa teoria unaocznienia i reprezentacji ikonicznej, w: Ut pictura poesis / Ut poesis pictura. O związkach literatury i sztuk wizualnych od XVI do XVIII wieku, red. A. Bielak, Warszawa: Wydział "Artes Liberales" Uniwersytetu Warszawskiego 2013, s. 47-56. PDF.

Jednak dla nas dużo ciekawsza jest nie sama treść dzieła a zawarte w nim ryciny. Spójrzmy na frontyspis, który znajduje się m.in. w wydaniu Weneckim z 1669 i 1674. PDF egzemplarza z 1669 roku.

Źródło

Niemal w samym centrum,  w liściastej owalnej ramie możemy dostrzec anamorfozę. Anamorficzne malowidło jest tworzone przez postać po prawej stronie ryciny. Wyraźnie widzimy, że pędzel znajduje się na płaszczyźnie na której znajduje się stożek. W stożku znajduje się napis „O M NIS IN VNVM” czyli "Omnis in unum" co możemy rozumieć jako "Wszystko w jednym". Ten sam napis, tylko anamorficznie zdeformowany, lustrzanie odbity i do góry nogami znajduje się u podstawy stożka. Zauważyć możemy, że anamorficzny obraz "M" z O M NIS" nie w pełni odpowiada swojemu odbiciu w lustrze a także odbicie lustrzane "I" nie w pełni pokrywa się z położeniem jego zniekształcenia anamorficznego. Zatem dzieło nie jest w pełni precyzyjne. Jednak wyraźnie mamy tu przykład anamorfozy refleksyjnej stożkowej wraz z przedstawieniem jej odbicia w powierzchni stożka. Punkt obserwacji tej anamorfozy znajduje się naprzeciw jego pobocznicy, dokładnie w miejscu z jakiego patrzymy na frontyspis.

Źródło

Ten rodzaj anamorfozy z zastosowaniem tego położenia punktu obserwacji nie jest zbyt częste. Przeważnie w literaturze znajdujemy anamorfozy refleksyjne stożkowe oraz metody ich konstruowania, siatki deformacyjne i przykłady dla punktu obserwacji znajdującego się nad wierzchołkiem stożka.

Podobny rodzaj anamorfozy jak u Tesauro znajdujemy we wcześniejszym dziele „Apraria universae Philosphiae mathematicae in Qvibus paradoxa…Tomus primus” z 1642roku autorstwa Mario Bettino. Mamy tu aż trzy przykłady zarówno w frontyspisie jak i na stronach 5 i 6 w rozdziale „Apiarium qvintum in qvo Paradoxa et Arcana Opticae Scenographicae”. Dziełem M. Bettino zajmiemy się dokładniej w późniejszym czasie. 

W Polskich bibliotekach dzieło Tesauro możemy znaleźć:

w Bibliotece Uniwersyteckiej KUL, Odział Zbiorów Specjalnych syg. H.293 oraz w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego w Dziale Starych Druków syg.28.20.3.4396.